วันนี้ขออนุญาตไม่อัพเรื่องเกาหลีนะคะ ตอนนี้ไม่มีเวลาหาข้อมูลมาอัพเรื่องเท่าไร เรียนเหนื่อยมากๆ หมดแรงแล้ว วันนี้เลยอยากมาชวนคุณๆที่รักคุยเรื่องสบายๆกันบ้างดีกว่า
คุณเชื่อในความฝันไม๊คะ? ปกติ อิชั้นเป็นคนฝันบ่อยมาก ฝันได้ทุกวี่ทุกวัน แต่เหมือนเป็นฝันเฟื่องไม่ก็ฝันไร้สาระ (มาม้าเคยบอกว่า กินมากเลยฝัน -_-'') แต่ว่า...เมื่อวันเกิดที่ผ่านมา อิชั้นฝันประหลาดค่ะ ฝันที่ดูเป็นเหมือนเรื่องจริงจนน่าขนลุก อยากทราบก็ตามอ่านได้เลยนะคะ แต่บอกก่อนว่า ไม่อาจใบ้หวยใดๆได้ทั้งสิ้น ฮิฮิ
เช้าวันเกิด ขณะกำลังหลับอย่างสบายบนที่นอน อยู่ดีๆก็ฝันว่า ได้เจอกับเทพ หรือนางฟ้านี่แหละค่ะ ในฝันมองไม่เห็นแต่รู้ว่าเหมือนอยู่บนสวรรค์ ในมือถือลูกแก้วเอาไว้ หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงท่านบอกว่า
"อยากได้อะไร ก็ลองขอดูสิ" อิชั้นเลยอธิษฐานในใจ บอกว่า "ขอให้ได้เขียนหนังสือ แล้วก็ขอให้ได้เดินทางรอบโลก"
คุณเชื่อไม๊คะ หลังจากอธิษฐานเสร็จ ลูกแก้วที่อยู่ในมือก็สว่างวาบขึ้นมา เป็นประกายแสงสวยมากๆ แล้วก็ได้ยินเสียงท่านบอกว่า "เจ้าจะได้ตามนั้น"
หลังจากนั้น กิฟท์ก็สะดุ้งตื่นค่ะ มานั่งทบทวนว่า ทำไมอยู่ดีๆถึงขอให้ได้เขียนหนังสือ เพราะมันเป็นอะไรที่ดูไกลตัวมากๆ ทำไมไม่ขออย่างรวยๆ หรือว่าขอให้โลกสงบสุขน้า แล้วไอ้เที่ยวรอบโลกนี่ใช่ เป็นแอร์รึเปล่าน้า (คุณผู้อ่านที่ติดตามมาตั้งแต่ entry แรกๆจะทราบว่าอิชั้นอยากเป็นแอร์ใจจะขาด ใช่ไม๊คะ) เล่าให้นังเพื่อนฟัง นังเพื่อนตัวดีบอกว่า เออ สงสัยแกจะได้เป็นแอร์ล่ะมั้ง ไม่มีใครพูดถึงเรื่องเขียนหนังสือเลยค่ะ (ตอนนั้นบลอคอิชั้นยังมีคนอ่านจิ๊ดเดียวเอง)
จบเรื่องความฝัน อิชั้นก็ดำเนินชีวิตตามปกติ ไม่ได้สนใจความฝันนั้นอีก ถึงแม้จะเป็นความฝันที่ประหลาดที่สุดในรอบ 24 ปีก็ตาม แต่เค้าว่า อายุ 24 ย่างเบญจเพส ชีวิตจะมีการเปลี่ยนแปลง ไม่รู้ว่าจริงไม๊ จวบจนทราบว่าบลอคจะได้ตีพิมพ์ ความทรงจำเรื่องความฝันนี้ก็ผุดขึ้นมาอีกที เลยคิดว่า เออแฮะ หรือว่าท่านจะให้ตามที่ขอจริงๆ อย่างนี้เค้าเรียกว่าฝันที่เป็นจริงใช่หรือไม่คะ?
ตั้งแต่ยังเยาว์วัย (ตอนนี้ก็ยังเยาว์อยู่นะคะ โดยเฉพาะหัวใจ ฮิ้ว แอบเสี่ยว) ความฝันตั้งแต่จำความได้คือ "อยากไปเมืองนอก" พอได้ไปเที่ยวมาบ้าง ไปเรียนซัมเมอร์บ้าง ใจก็ยังรู้สึกว่ามันไม่พอ ชั้นยังอยากไปไกลกว่านี้ แต่ทำไงได้ แทนที่จะคาบช้อนทอง อิชั้นกลับคาบอะไรออกมาด้วยไม่รู้ ความฝันที่อยากไปเรียนเมืองนอกอย่างเพื่อนๆเค้า ก็มีอันต้องเก็บใส่ลังที่บ้านไว้ก่อน แต่จะด้วยอะไรก็ไม่ทราบ พรสวรรค์ไม่มี พรแสวงก็ยังดีวะ อิชั้นก็เสาะหามันไปเรื่อย จนได้ทุนมาแลกเปลี่ยนที่เกาหลีเมื่อสามปีก่อน แต่คนอื่นไม่ทราบ ได้แต่ชมว่าอิชั้นเก่ง อิชั้นเฮง ดวงดี มีผีคุ้มบ้างล่ะ อยากบอกจริงๆค่ะว่า "ความตะเกียกตะกายล้วนๆ"
อิชั้นเชื่อมาตลอดว่า ต่อให้มีพรสวรรค์ แต่ไม่เสาะแสวงหา ต่อให้มีความพยายาม แต่ขาดโอกาส ชีวิตก็ไม่มีทางเป็นได้อย่างที่หวัง ดวงมันเป็นอย่างนั้น กว่าจะได้อะไรมา ต้องแลกด้วยความยากลำบาก 10 เท่า อยากจะได้เงิน อิชั้นก็ต้องทำงาน สอนพิเศษ บ้านอยู่ฝั่งธน ไปเป็นล่ามถึงไบเทค บางนาบ้าง ไม่ได้ขอเงินพ่อแม่เหมือนสบายๆเหมือนลูกชาวบ้าน คนอื่นเค้าหยุดสบาย อิชั้นต้องตื่นตั้งแต่ 6 โมงวันเสาร์-อาทิตย์ เพื่อไปสอนพิเศษบ้าง ไม่เคยมีอะไรได้มาง่ายๆในชีวิตของอิชั้นเลย แต่ท้ายที่สุด ความยากลำบากและความพยายาม ทำให้รู้คุณค่าของสิ่งที่ได้มา ถึงแม้ตอนแรกจะบ่น จะท้อ แต่หลังจากมันผ่านไปด้วยดีแล้ว ก็นึกขอบคุณโชคชะตาหรืออะไรก็ตาม ที่หลอมทุกอย่างจนเป็นอิชั้นอย่างทุกวันนี้...
วันที่ลูกศิษย์ที่เคยเกลียดภาษาอังกฤษเข้าไส้ เดินมาบอกว่า "ขอบคุณอาจารย์นะคะ หนูไม่รู้สึกว่าภาษาอังกฤษยากอีกแล้ว ที่สำคัญ เพราะอาจารย์ทำให้หนูชอบภาษาอังกฤษมากเลย" หรือตอนไปฝึกสอนที่โรงเรียนสายปัญญา วันสุดท้ายของการฝึกสอน เด็กนักเรียนร้องไห้แล้วก็เดินเข้ามาพูดว่า "จบม.หกแล้ว หนูจะเอนท์เข้าครุศาสตร์ เพราะหนูอยากเป็นให้ได้อย่างอาจารย์" ได้ฟังอย่างนี้ ชีวิตอิชั้นยังต้องการอะไรอีกเหรอ?
...............
.........
....
...ต้องการค่ะ ทั้งที่ใจอยากเป็นอาจารย์ อยากสอนหนังสือ แต่หากจะเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ต้องเรียนจบเอกจากนอก ด้วยลำแข้ง (ใหญ่ๆ) อิชั้นคงได้แค่นอกกรุง ไม่มีปัญญาไปเมืองนอก เลยเบนเข็มมาทำงานออฟฟิศแทน แล้วก้ด้วยความพยายามอีกนั่นแหละ ไปสมัครซัมซุงพอรู้ว่าเค้าจะส่งมาเกาหลี กระเสือกกระสนอยากมาเมืองนอก(อีกครั้ง)
อิชั้นอยากบอกคุณๆผู้อ่านที่รักว่า อิชั้นไม่ได้มีพรสวรรค์เหนือคุณ ไม่ได้เก่งเกินคุณ และไม่มีดวงเฮงกว่าคุณ การที่หนังสือได้ตีพิมพ์ เป็นเพราะอิชั้นเลือกที่จะส่งเรื่องไปหาเค้า หาใช่เค้ามาอ่านเจอเรื่องของอิชั้นไม่ อิชั้นได้ทุนมาเมืองนอก เป็นเพราะอิชั้นเดินตามหาทุนตามบอร์ดทุกบอร์ดในมหาวิทยาลัย หาใช่เป็นเด็กอาจารย์แล้วถูกเสนอชื่อส่งไปไม่ อิชั้นได้มาฝึกงานที่นี่ ไม่ใช่เพราะซัมซุงซื้อตัวมาจากบริษัทอื่น หากแต่อิชั้น "เสนอหน้า" ดั้นด้นจากกรุงเทพ ไปถึงบางปะกงต่างหากค่ะ
แล้วคุณล่ะคะ ได้พยายามเดินตามหาความฝันของคุณบ้างรึยัง? หากไม่รังเกียจ กระซิบบอกอิชั้นได้ไม๊คะว่้า "ความฝัน" ของคุณ คืออะไร?
