ดองบลอคจนเปรี้ยวซ่าเหมือนดองกิมจิเลย ยุ่งสุดๆๆ แต่ก็นะ มิใช่คำแก้ตัวแจ่อย่างใด เพียงขอความเห็นใจเท่านั้นเอง (เสี่ยวจริงๆ)
อีกไม่กี่วัน คุณๆที่รักก็คงจะได้กินขนมไหว้พระจันทร์กันอีกแล้ว แม้ นึกถึงสมัยเด็กๆ ไหว้พระจันทร์ที ต้องเอาของไหว้ เครื่องสำอาง ขนม มาวางตั้งโต๊ะไว้หน้าบ้าน มาม๊าบอกว่า เอาเครื่องสำอางมาไหว้ ใช้แล้วจะได้สวยๆๆๆ อู๊ย เรื่องแบบนี้ อิชั้นเลยไม่พลาด แถวบ้่านเรียก 'แก่แรด' ตั้งกะเด็ก หุหุ
แต่ปีนี้ นอกจากไม่มีพระจันทร์เจ้าขาให้ขอพร ไม่มีขนมไหว้พระจันทร์ไส้ทองม้วน เอ๊ย หมอนทองแล้ว ยังแอบเหงาเปล่าเปลี่ยวเอกาอยู่ที่เมืองกิมจิอีกต่างหาก คุณๆผู้อ่านสงสัยไม๊ล่ะคะว่า ที่เกาหลีเค้าไหว้พระจันทร์กันรึเปล่า ไหว้ยังไง...บลอควันนี้ มีคำตอบค่า
ที่เกาหลี เทศกาลใหญ่ๆที่มีวันหยุดยาว จะมีประจำ 2-3 ครั้ง ครั้งแรกก็ปีใหม่ (ตรุษจีนนั่นล่ะค่ะ) ครั้งที่สองก็ช่วงวันหยุดปลายฤดูร้อน (ที่อิชั้นกะนังเพื่อนไปบุกป่าฝ่าลำน้ำมายังไงล่ะคะ) และครั้งที่สาม ซึ่งน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายของปี คือเทศกาลไหว้พระจันทร์ของไทย หรือที่พี่เกาเค้าเรียกว่า 'ชูซอก' นั่นเองค่ะ
หากใครเกิดเบื่อพระจันทร์ที่เมืองไทย แล้วใยอยากขอข้าวขอแกงกับพระจันทร์ที่นี่ เห็นทีคงผิดหวังหน่อยค่ะ พี่เกาเค้าไม่ไหว้พระจันทร์กันนะคะ แต่เค้าไหว้บรรพบุรุษแทน พุดให้เข้าใจง่ายๆ เทศกาลนี้คล้ายกับเชงเม้งบ้านเราค่ะ ประชาชีชาวเกาหลีพร้อมใจกันหยุดราวๆ 1 สัปดาห์ เดินทางกลับบ้านเกิดที่รัก เพื่อไปหาพ่อแม่ และครอบครัว คนส่วนใหญ่ทำงานที่โซลกัน ดังนั้น ไม่ต้องเดาให้ยาก ก็น่าจะทราบว่า รถคงติดสันตะโรวินาศ เมืองไทยแพ้คราวนี้เองค่ะ เพื่อนอิชั้นบ้านเกิดอยู่ที่เกาะแห่งนึงทางใต้ ปกติเดินทางจากโซลโดยรถยนต์ ใช้เวลาประมาณ 5 ชั่วโมง จากนั้นก็ต่อเรือ
แต่คุณเชื่อ่ไม๊คะว่า ไสยศาสตร์เกาหลีก็มีจริง ระยะทางจาก 5 ชม. ทำสถิติแหกทะลุเหมือนหุ้นขึ้น ใช้เวลาเฉพาะขาไปอย่างเดียว 16 ชม!!! โอ้ว แม่เจ้า เรียกได้ว่ารถไม่ขยับเลยค่ะ นั่งกันจนตายไปข้างนึง เพราะทุกคนกลับบ้านกันหมด ขาออกจากโซลจึงเปรียบได้ดั่งนรกดีๆนี่เอง เตรียมหนังสือไปสักครึ่งโหล อาหารกล่อง นอนค้างคืนกันบนรถนั่นแหละค่ะ อ๋อ อยากหนีไปขึ้นรถไฟเหรอคะ ถ้าคุณไม่จองล่วงหน้าสักเดือนสองเดือน ยืนเท่านั้นคือคำตอบสุดท้าย จ่ายถูกกว่านิดแต่ขาขวิดเมื่อถึงบ้านแน่นอนค่ะ ดังนั้น ประชาชนจึงพยายามออกเดินทางก่อนวันนึงเหมือนพี่ไทย แต่แหม พี่เล่นคิดเหมือนกันทั้งประเทศ เกาหลีมีใจอันหนึ่งอันเดียวจริงๆ มันคงหลีกรถติดได้หรอกนะ
เมื่อถึงบ้านแล้ว ครอบครัวทั้งหลาย นำทัพโดยบรรดาแม่บ้าน ต้องทำอาหารเลี้ยงคนทั้งกองทัพ ทั้งของคาว ของหวาน เพื่อไหว้บรรพบุรุษ ครอบครัวที่อิชั้นเคยไปอยู่กะเค้าช่วงชูซอกนี้ เค้าไหว้กันที่บ้านเนื่องจากมีป้าบบรรพชนอยู่ (เหมือนหนังจีนเลยเนอะ) ไหว้กันตั้งกะเช้า เสร็จแล้ว ก็ไปบ้านญาติ ไปเคารพหลุมศพที่ส่วนใหญ่อยู่บนภูเขา หลังจากวันไหว้ไปแล้ว ก็พักผ่อนกันตามปกติค่ะ
อาหารที่ขาดไม่ได้ในงานนี้ คือ ทงกุรังเต็ง (เป็นหมูบดชุบไข่ทอด ของชอบอิชั้น) อาหารคาวต่างๆ และต่อก (อีแป้งครอบจักรวาลไงคะ) ต่อกที่เอามาทำในช่วงชูซอกนี้ มีชื่อเรียกเป็นเอกลักษณ์เก๋ไก๋ว่า "ซง พยอน" เอามาปั้นเป็นรุปเสี้ยววงกลมเหมือนจันทร์เสี้ยว แต่อิชั้นมองแล้วเหมือนเกี๊ยวนึ่งยังไงยังงั้น ทุกบ้านต้องไหว้ต่อกค่ะ จึงเป็นงานหนักของผู้หญิงที่ต้องปั้นต่อกให้พอ พี่เกาเค้าเชื่อกันว่า ใครปั้นซงพยอนออกมาสวยงาม จะได้ลูกสาวสวย...แหม มันเลยสวยกันทั้งประเทศเลยเนอะ ถึงต้องพึ่งศัลยกรรมขนาดนั้น อิอิ
ดังนั้น เมื่อวานนี้ ซัมซุงเค้าเห็นว่า อิพวกนี้ที่ต้องนอนเฝ้าโรงงานสี่วัน คงมิรู้เรื่องซงพยอนอะไรนี่แน่ เลยจัดครูมาสอนปั้นซงพยอน อิชั้นและผองเพื่อนเลยได้มีโอกาสเห็น 'ลูกสาว' ในอนาคต
ก่อนอื่นเพื่อความขลังในพิธี เค้าให้อิชั้นกะนังเพื่อนผู้ที่ราหูยังไม่ยอมออกจากร่างกายมัน ไปแต่งตัวเป็นชุดฮันบกเสียก่อน ชุดฮันบกเป็นชุดประจำชาติของเกาหลี ราคาแพงไม่ใช่เล่น แบบสวยๆเนื้อผ้าดีๆ ราคาชุดนึงไม่ต่ำกว่าหมื่นบาท เอื๊อกก!! ชุดของนังเพื่อนเป็นชุดที่เจ้าสาวใส่ก่อนแต่งงาน รายละเอียดไม่รู้เหมือนกัน มันหยิบมาใส่เพราะสีสวยดี ตัดกันดีเนอะ ว่ามะ
คนเกาหลีบอกว่า 'อุ๊ยตาย ใส่แล้วสวยยิ่งกว่าคนเกาหลีใส่' หุหุ ฟังแล้วแอบปลื้มใจ นังเพื่อนเลยแซวว่า วันนี้เลยเก๊กมาดสาวเกาหลีเลยนะ แหม เพื่อนเคยบอกว่า เหมือนคนเกาหลีกลับชาติมาเกิด...คุณผู้อ่านคิดว่าไงคะ
หลังจากสวยหน้าฉากแล้ว ก็ถึงขั้นตอนการเตรียมแป้ง แต่เนื่องจากเวลาไม่พอ อาจารยืจึงเตรียมมาให้หมด แป้งที่ใช้มีสองสี คือขาวกับเขียว ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นแป้งแบบไหน ข้าวเจ้า ข้าวเหนียว เอาเป็นว่าข้ามไปละกันเนอะ เสร็จแล้วก็มาถึงขั้นตอนการปั้น บีบๆขยำๆ จนแป้งเข้ากันดีแล้ว ก็เอามาปั้นกลมๆจนกลืนเป็นเนื้อเดียว จากนั้นก็เอามาแบะๆออก เป็นรูปครึ่งวงกลม อย่าให้แป้งแตก เพราะเดี๋ยวหน้าลูกสาวออกมาจะแหก ถึงตอนนั้น...ก็ตัวใครตัวมันล่ะ
คนที่นั่งข้างๆอิชั้นมิใช่เจ้าบ่าวในอนาคตนะ ชุดเหมือนแต่งไปเล่นงิ้วเลย เอาล่ะ แบะเรียบร้อย (ฟังคำว่า แบะออก แล้วเสียวไส้ดีเนอะ หุหุ) ก็ถึงขั้นตอนใส่ถั่วกับน้ำตาลลงไปตรงก้นแป้งที่เราแหวะออก (ใช้คำนี้ก็ไม่เหมาะ เฮ้อ) ถ้วยที่วางอยู่หน้าอิชั้นคือถ้วยที่ใส่ถั่วกับน้ำตาลไว้ค่ะ ใส่พอประมาณอย่าโลภมาก เดี๋ยวไส้(ลูกสาว)ทะลัก เสร็จแล้ว ก็จับขอบให้มาอยู่รวมกัน ทำเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งดวง บิขอบแป้งให้เรียบร้อย ทำไม่ดี หน้าลูกก็เบี้ยวอีก เฮ้อ ลูกแม่ เจ้าช่างน่าสงสารนัก -_-''
เมื่อเสร็จแล้ว เค้าก็จะเอาไปนึ่งค่ะ แล้วก็ทานได้เลย แต่ว่าทานสามอัน เทียบเท่ากับข้าวหนึ่งจาน เมื่อคืนเผลอหยิบไปสี่อัน วิ่งอีกแล้วกรู เฮ้อ...
หากใครมีโอกาส อย่าลืมลองทำดูนะคะ สนุกดีแล้วก็ได้เรียนรู้อีกหนึ่งวัฒนธรรมเกาหลีด้วย
ว่าแต่...คุณคิดว่า ลุกสาวอิชั้นจะออกมาสวยไม๊คะ ฮิฮิ (ลูกแม่...แม่พยายามสุดชีวิตแล้ว ได้เท่านี้แหละลูก)
เจอกันครั้งหน้า มีของดีมาให้ดูค่ะ...อดใจรอแป๊ปเดียววว ^_^
(ชุดก็สวย คนใส่ก็น่ารัก)
จริงๆแล้วตอนแปลเราสามารถใส่ลูกเล่นลงไปเพิ่มความสนุกได้ แต่ต้องไม่หลุดไปจากความเดิม หรือสิ่งที่เค้าสื่ออ่ะ ทุกวันนี้ตอนพรรณแปลพรรณก็ใส่คำของตัวเองลงไปบ้างอยู่เหมือนกัน ตอนที่เราตรวจ เราแก้ให้กิ๊ฟท์ยิบขนาดนั้น เพราะมันเป็นงานเทสไง เค้าจะตรวจของเราละเอียดมาก ถอดไปตามความเดิมให้เปะๆไว้อ่ะดีที่สุด อย่างของพรรณผิดแค่ประโยคเดียวพี่เค้ายังท้วงเลย เราเลยไม่อยากให้กิ๊ฟท์ผิดอ่ะ แต่พอเรารับงานมาแปลเองเนี่ย พี่เค้าจะไม่ตรวจเรายิบขนาดนั้นแล้ว เราอาจใส่ลูกเล่นลงไปได้นิดหน่อยอ่ะจ๊ะ 
