หายหน้าไปเกือบเดือน คิดถึงกันบ้างรึเปล่าคะ?

กิฟท์กลับมาแล้วค่ะ และจะไม่หนีหายไปอีกแล้ว เวลาที่ผ่านมา ทำให้กิฟท์คิดอะไรได้มากมายจริงๆ

ความรักบังคับกันไม่ได้ ยิ่งไขว่คว้า ยิ่งหลุดลอย ยิ่งพยายาม ยิ่งถดถอย

ตอนนี้ กิฟท์คงโตขึ้นอีกมาก เพราะได้เค้าคนนั้นสอนเอาไว้...กิฟท์เข้มแข็งขึ้นมากแล้วค่ะ

และที่สำคัญ...กิฟท์กับเค้าได้กลับมาคุยกันอีกครั้งหนึ่ง อาจจะดูเหมือนเจ็บแล้วไม่จำ อาจจะดูเหมือนโง่งมงายที่ต้องอดทนให้กับคนที่ทำร้ายเรา...

แต่กิฟท์เชื่อว่า รักคือการให้อภัยและเสียสละ...และกิฟท์คิดว่า ตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมา เค้าคู่ควรกับคำคำนี้ แม้ว่าเพียงวินาทีเดียวที่เค้าพูดคำว่าเลิกออกมา พูดคำที่ทำร้ายจิตใจออกมา จะทำให้กิฟท์เจ็บปวดอย่างที่สุด แต่ 5 ปีครึ่งที่เค้าทำให้กิฟท์มีความสุข มันก็น่าจะเพียงพอใช่ไหมคะ

เราอาจจะไม่เหมือนเดิม เราอาจจะรักกันมากกว่าเดิม...ไม่มีใครรู้ แต่อย่างน้อย กิฟท์ก็ได้พยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดแล้ว และถึงตอนนั้น หากเราสองคนต้องเดินมาถึงทางแยกอีกครั้งหนึ่ง กิฟท์คงจะจากเค้าไปได้ด้วยรอยยิ้ม...หาใช่คราบน้ำตาแบบวันนั้น

กิฟท์ไม่รู้จะขอบคุณทุกคนยังไง ที่คอยให้กำลังใจและติดตามบลอคกิฟท์เสมอ แม้ว่ากิฟท์จะไม่ได้มาอัพบลอคเลยก็ตาม บอกตรงๆว่า...มันไม่มีอารมณ์ที่จะเขียนเลยจริงๆ ถึงแม้พี่ๆเพื่อนๆจะบอกให้เข้ามาอัพเดทบ้าง แต่กิฟท์ไม่อยากเอาสภาพแย่ๆของตัวเองมาทำให้คนอื่นเป็นห่วงมากกว่านี้อีก

มาม๊ากิฟท์จะได้อ่านบลอคนี้เป็นครั้งคราว อยากให้มาม๊าเห็นว่ากิฟท์เข้มแข็งและอยู่ได้ด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่ากิฟท์จะต้องผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนั้นด้วยรอยน้ำตาก็ตาม

อย่างที่พี่แมวหลอนบอกเอาไว้ ไม่มีใครจะช่วยกิฟท์ได้...หากกิฟท์ไม่ช่วยตัวเอง หากยังปล่อยให้ตัวเองจมจ่อมอยู่กับอดีตที่หอมหวาน อดีตที่เค้าทำแต่สิ่งดีๆให้เรา แล้วเฝ้าแต่ถามว่าทำไม...และทำไม สุดท้าย คำตอบที่กิฟท์ให้กับตัวเองได้ ก็มีแต่น้ำตาและความเจ็บปวด

อาจจะเพราะคนรอบข้าง ที่ทำให้กิฟท์รู้สึกว่า ยังมีคนมากมายที่ต้องการกิฟท์อยู่ ทุกๆคอมเม้นท์ทำให้กิฟท์ละอายใจจริงๆ ที่กิฟท์อ่อนแอจนมีคนต้องเข้ามาถามไถ่มากมายแบบนี้

แต่ยังไงก็ตาม...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ให้มานะคะ แม้เราจะไม่เคยเจอหน้า แม้เราจะไม่เคยพูดคุยกัน แต่กิฟท์รับรู้ได้จริงๆว่าทุกคนคือเพื่อน และมีมิตรภาพที่จริงใจคอยกิฟท์อยู่ที่นี่

เห็นทุกๆคนฮอตฮิตแดจังกึมกันติดชารต์แล้ว คันไม้คันมืออยากเขียนเรื่องเกาหลีขึ้นมาจับใจเลย แหม ทีอีตอนกิฟท์จะไปเกาหลี ไม่เห็นจะมีใครฮิตแบบนี้บ้าง แอบหาว่ากิฟท์ไปเที่ยวบ้านป่าเมืองเถื่อน เยือนแดนสนธยากันมั่งล่ะ แต่เนอะ พอกิฟท์กลับมาปุ๊ป กิจการที่ฟุบก็เริ่มคึกคักทันที แบบนี้อสท.เกาหลีน่าจะเรียกกิฟท์ไปเป็นฑูตวัฒนธรรมให้บ้างนะเนี่ย หน้าตางามตามธรรมชาติแบบนี้ จะไปหาได้ที่ไน๊ จริงป่าวคะ?

แต่เรื่องหนังสือยังเอาไม่รอดเลย บางคนก็หาซื้อไม่ได้ สงสัยจังว่าไปซ่อนตัวที่ไหนกันหมดตั้ง 8 พันเล่ม ซีเอ็ดเนี่ย มีตาหามีแววไม่ ไม่ยอมเอามาวางซักที แต่คนที่จะยอมเสียตังค์เพื่อทุนการศึกษาของกิฟท์โปรดจงอย่าย่อท้อ นายอินทร์,ดอกหญ้า และแพร่พิทยาช่วยท่านได้ค่ะ เดินเข้าไปเลือกซื้อเลือกหากันได้ตามสะดวก ซื้อเสร็จแล้ว จงตั้งจิตอธิษฐาน จิตกุศลของท่านจะดลบันดาลให้คิดอะไรสมปรารถนาค่ะ นี่มาเชียร์ไปรึเปล่า แหะๆ เอาน่า นานๆจะมาอัพบลอคที ขอสักนิ้ดแล้วกันเนอะ

เห็นแล้วว่ากลับมาบ้าได้เหมือนเดิม ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะคะ มีหนุ่มๆดามใจดี อุ๊ย ไม่ใช่ มีแม่ให้กำลังใจดีค่ะ อิอิ

ดีใจมากมายที่ได้กลับมาอัพบลอคอีก ขอเวลาไปงัดมุกซักเล็กน้อย แล้วจะรีบกลับมาอัพ สัญญาคับพ้ม!

รักทุกคนค่ะ...ซารังแฮ....