หลังจากชีวิตในอาทิตย์ที่ผ่านมา อิกิ๊ฟกลายร่างจากหมูบินที่หิวโหย เป็นเด็กหญิงที่แสนจะหม่นหมองประคองอารมณ์ (นี่กุจะอารัมภบทอีกนานไม๊เนี่ย) ตัดสินใจทำอะไรดี-ดีแก่ชีวิตโดยการขอร้องแกมขืนใจให้เฮียซื้อหนังสือที่อยากอ่านเล่มนึงให้ พอดีว่าใจตรงกันที่ว่าเล่มนี้เป็นหนังสือน่าอ่านสำหรับเราสอง - - และก็ไม่ผิดหวังค่ะ อ่านรวดเดียวจบภายใน 2 วัน...ตาเกือบบอดแน่ะ T_T เดี๋ยวจะลงเรื่องย่อจากปกหลังไว้ที่ด้านล่างนะคะ

ผู้แต่งเรื่องนี้คือ ซาบิเน่ คูเกลอร์ แปลโดย คำเมือง

คุณเคยคิดไม๊คะว่า คนเมืองอย่างคุณ คุณ และคุณที่อ่านบลอคกิ๊ฟอยู่เนี่ย จะสามารถใช้ชีวิตในป่าและเอาตัวรอดในป่าได้หรือไม่ ป่าที่ว่านี้ไม่ใช่ป่าแบบเขาใหญ่ที่เกิดอดรนทนไม่ไหว ก็เดินออกมาโบกรถกลางถนน ไม่ใช่ป่าที่มีน้ำไฟใช้ไหลตลอดเวลา แต่เป็นป่าลึกกลางหุบเขาลึกลับที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ที่ทุกวินาทีของความประมาทอาจหมายถึงชีวิต

หากคุณต้องไปอยู่ร่วมกับชนเผ่าที่คุณไม่เคยได้ยินมาก่อน ภาษาที่มีคนไม่กี่ร้อยคนบนโลกพูดได้ สภาพภูมิประเทศแตกต่างจากบ้านเกิดเมืองนอนอย่างสิ้นเชิง และวัฒนธรรมความคิดที่ห่างไกลกับคำว่า "เจริญแล้ว"

เป็นหนังสือสารคดีที่สนุกยิ่งกว่าหนังสือนิยายบางเล่มซะอีก เพราะเป็นเรื่องจริงที่เกิดกับหญิงสาวชาวเยอรมันและครอบครัวของเธอ ที่ไปใช้ชีวิตอยู่ในป่าปาปัวนิวกินีร่วมกับชาวป่าฟายูเป็นเวลาสิบกว่าปี...เผ่าที่ถูกโลกภายนอกลืม ตัดขาดการติดต่อทั้งหมดกับชาวโลก...ชาวเผ่าที่ยังกินแม้แต่เนื้อมนุษย์!!

กิ๊ฟจะไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในหนังสือนะคะ เผื่อว่าคุณๆที่รักจะอยากซื้อหามาอ่าน (ซึ่งแนะนำว่าควรซื้อจริงๆค่ะ) แล้วจะสูญเสียอรรถรสในการละเมียดอารมณ์จากตัวอักษรที่เธอบรรยายด้วยความสนุกและรู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่เหตุการณ์นั้นจริงๆ

เป็นหนังสือที่อ่านได้รวดเดียวจบ สนุก ตื่นเต้น และทำให้เราได้ร่วมผจญภัยไปกับเธอ...เป็นหนังสือที่สอนอะไรให้กิ๊ฟได้คิดหลายอย่าง ความเกลียดชังมีอยู่ในตัวคนทุกคน ไม่ว่าจะสีผิวอะไร เชื้อชาติไหน แต่สิ่งสำคัญอย่างการให้อภัยและการให้ความรัก เป็นสิ่งที่นำมาซึ่งสันติค่ะ

คำว่า "เหลือเชื่อ" ยังน้อยไปสำหรับบางเรื่องราวของเผ่านี้ เช่น เผ่าฟายูมีความเชื่อในการเอาน้ำเหลืองคนตายมาทาตัว เก็บศพจนอืดและเน่าไว้ในกระท่อมตัวเองจนเหลือแต่กระดูก เอากะโหลกศพมาประดับไว้ที่ฝาบ้านเหมือนรูปภาพๆหนึ่ง ชิ้นส่วนกระดูกมาแขวนไว้ตามร่างกายเพื่อระลึกถึงคนตายอันเป็นที่รัก...(อ่านไปแอบสยองไปเล็กน้อย)

เรื่องเหลือเชื่อเรื่องอื่นๆ กิ๊ฟอยากให้คุณได้ค้นหามันด้วยตนเองจากหนังสือเล่มนี้ แล้วคุณจะทราบว่าโลกที่เรามองไม่เห็น ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอยู่จริง

สำหรับเด็กเมืองอย่างกิ๊ฟ ชีวิตในวัยเด็กอาจเป็นเพียงความทรงจำที่เลือนรางและมีอิทธิพลเพียงน้อยนิดในการเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ แต่สำหรับซาบิเน่แล้ว วิถีชีวิตตอนเป็นเด็ก(ป่า)ของเธอ เป็นทั้งความทรงจำที่งดงามและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน

หากได้อ่านแล้ว อยากให้แบ่งปันความรู้สึกด้วยกันนะคะ ^^

-----------------------------------------------------------

เรื่องย่อจากปกหลัง

เด็กหญิงผมบลอนด์ชาวเยอรมัน เติบโตในป่าลึกของเกาะปาปัวนิวกินี เธอกับครอบครัว ใช้ชีวิตร่วมกับ "ชนเผ่าฟายู" ผู้ซึ่งใช้ชีวิตแบบมนุษย์ยุคหิน เรื่องราวที่เต็มไปด้วยรสชาติมีทั้งความรัก ความชัง ความโหดร้าย การให้อภัย และลงท้ายด้วยความงดงามของชีวิต แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เทพนิยายมันเป็นเรื่องจริงของชีวิตเธอ... "ซาบิเน่ คูเกลอร์"

-----------------------------------------------------------

หลังจากที่ค้นพบว่า สถานที่ที่ไปบ่อยมาก รองจากบ้านของตัวเองและบ้านผู้ชายนั้น คือ ร้านหนังสือ อิกิ๊ฟสังเวยค่าขนมด้วยหนังสืออย่างน้อย 5 เล่มต่อเดือน นั่นอาจนำมาซึ่งการรับประทาน "แกลบ" ได้ในไม่ช้านี้ T_T

กิ๊ฟรู้สึกว่า มีเงินเท่าไรก็ไม่พอซื้อหนังสือทุกเล่มที่อยากอ่าน อ่านเท่าไรก็ยังไม่เพียงพอกับความต้องการ กิ๊ฟไม่แน่ใจว่าคุณๆชอบหรือเปล่าที่กิ๊ฟมารีวิวหนังสือให้ฟัง (อาจจะมองว่ามันสาระหรือหนักเกินไป) แต่กิ๊ฟว่า หนังสือดีดีเล่มหนึ่ง สามารถทำให้มุมมองของชีวิตเปลี่ยนไปได้ และกิ๊ฟฝันอยากจะมีชีวิตยืนยาวขึ้นอีกสิบปี เพื่อตามอ่านหนังสือบนโลกนี้ให้หมด (ฝันเกินไปจริงๆแหละเนอะ)

หากเจอหนังสือน่าอ่านเล่มอื่นๆ จะเอามาเล่าให้ฟังอีกนะคะ คุณๆจะได้รับประทานแกลบเป็นเพื่อนกิ๊ฟไง ฮี่ ฮี่

เด็กเมืองลาไปก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ในเอนทรีที่แล้ว ให้กำลังใจมากโขเลย หนาวกายยังไงก็ไม่หนาวใจเนอะ (ลาวตลอดศกเลยกุ)

ลป. อย่าลืมไปชม Star Dust ด้วยนะคะ หนังอะไรไม่รู้ สนุกจัง (วันนี้อินี่โลภมากจริง แนะนำทั้งหนังและหนังสือเลย)

--- --- --- --- ---

คุณแฟนผี --กาลเวลาผ่านไป...ได้แต่หวังว่าคุณจะมีความสุขในเส้นทางของคุณ สิ่งใดใดที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ขอให้มันเป็นความทรงจำที่ดีและงดงาม จุดหมายอาจไม่สำคัญเท่ากับเรื่องราวระหว่างทาง แม้ว่าในขณะนั้นอาจมีเหตุการณ์ที่ทำร้ายความรู้สึกของผู้หญิงคนนึงด้วยเรื่องราวของการโกหก หลอกลวง หักหลัง แม้เราสองคนยังสามารถมองเห็นกันและกันได้ เป็นเพื่อนกันได้ แต่ไม่ใช่ด้วยแววตาแบบเดิมหรือความรู้สึกแบบเดิม เพราะเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นอาจพูดได้ว่า "ให้อภัย" แต่คงห่างไกลกับคำว่า "ลืม"

ดังนั้นที่คุณคอมเม้นท์ทิ้งไว้ว่า "ฟ้ากว้าง ทางไกล ถ้ามีใครสักคนเข้าใจคงดี เคยเที่ยวเคยสนุกเคยมีความสุข ทุกครั้งที่มีคุณ ........แต่ตอนนี้ไม่มี" เลยไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดี เหมือนจะเขียนให้เห็นใจ แต่ก็ไม่รู้จะเห็นใจเพื่ออะไร หรือจะเข้ามาบอกกล่าวให้รู้เฉยๆ แต่ยังไงก็ดีใจนะคะที่ได้เห็นคอมเม้นท์ของคุณ เพราะนั่นแสดงว่าคุณยังสบายดี ว่างๆก็มาเม้นท์อีกนะ ^_^

ไม่อยากทำตัวเป็นแม่พระ ทั้งที่ใจยังเป็นนางมาร หวังว่าคุณคงเข้าใจนะคะ